Зөлфирә Мирзаянова: Уф, туйдым! дияргә ярамый

— Сабак булырдай әйберләр туып тора. Иң беренче чиратта - ашыгу. Якын кешеләребезгә кайвакыт уйлап бетермичә авыр сүзләр әйтәбез һәм көтмәгәндә аларны югалтабыз.

Мәсәлән, минем әтием белән шундый хәл булды. Әткәй белән характерларыбыз бертөрле иде. Һәм без аның белән гел бәхәсләшергә ярата идек. Уйламый әйткән шул сүзләрем өчен хәзер үкенәм. Миңа менә шул сабак булып тора. Аннан соң беркайчан да “уф, туйдым” дип әйтергә ярамый. Мин бер: “Уф, туйдым бу машинадан, сатарга кирәк”, - дип әйткән идем, шул ук көнне авариягә эләктем, бөтен гомерем күз алдымнан үтеп китте.

Шул көннән бирле мин ул сүзләрне бөтенләй әйтмәскә тырышам. Менә шундый сабаклар гел булып тора.

Чыганак: Татарлар. Казан. Татарстан