Әлфинә Әзһәмова:әгәр кешенең хыялы бар икән — мөмкин булмаган нәрсә юк

"Балачактан ук музыка минем янәшәмдә булды: җырлар өйдә дә, бәйрәмнәрдә дә, туганнар һәм якыннар арасында да яңгырап торды. Нәкъ менә шул чакта мин сәхнә белән җырның тормышымның аерылгысыз бер өлеше икәнен беренче тапкыр тойдым.
Иҗатка илткән юлым җиңел дә, тиз дә булмады. Яшь чакта, күпләр кебек үк, мин дә хезмәт куйдым, гади тормыш белән яшәдем, заводта эшләдем. Әмма музыкага булган мәхәббәт йөрәгемнән беркайчан да китмәде. Мин күңел өчен дә, кешеләр өчен дә, якыннарым өчен дә җырлавымны дәвам иттем.

Чын сәхнә минем тормышыма инде олырак яшьтә килде. Күпләр моны соңга калу дип санаса да, мин һәрвакыт шуңа ышандым: әгәр кешенең хыялы һәм ихласлыгы бар икән — мөмкин булмаган нәрсә юк.

Минем иҗатымны Татарстан һәм Башкортстан тамашачылары хуплады, һәм нәкъ менә халык мәхәббәте аркасында җырларым кешеләрнең күңелләрендә үз урынын тапты.

Бүген музыка минем өчен гади эш кенә түгел. Ул — минем җаным, минем тарихым һәм кешеләргә җылылык, хатирәләр һәм хис-кичерешләр бүләк итү мөмкинлеге.
Мин һәр тыңлаучыма ярдәме, җылы сүзләре һәм җырларыма булган мәхәббәте өчен чиксез рәхмәтлемен».

Чыганак: Тататар Эстрада