Ләйлә Галиева: “Аерылгач, бәйдән ычкын­ган эт кебек”

– Укыйм. “Аерылгач, бәйдән ычкын­ган эт кебек”, “нәрсә эшләргә белми”, “нишләп кулыгызны гел селтәп җырлый сыз” дип язалар. Башта ничектер күңелгә якын аласың инде. Аннары игътибар итмәскә, кеше фикереннән өстен булырга өйрәнәсең. “Бер төрле җырлар гына баш­кара” диючеләр дә булгалый. Репертуарда җитди җырларым да бар. Ләкин моңсуларны башкарасым килми. Тормышка һәр яклап позитив кертәсе килә. Һәм бу сәхнә, иҗат тормышына да кагыла. Тормышымның иң рәхәт чорын кичерәм.

– Ни өчен күп очракта аерылганнан соң хатын­-кызлар чәчәк ата башлый?
– Чөнки төп игътибарны үзләренә бирә, үз­-үзләрен ярата башлыйлар. Аннары энергия дә читкә, ызгыш­-талашка китми, үзеңә тотыла.

"Акчарлак", 21нче сан.
Автор – Нәзилә ХУҖИНА.