Тормыштан алынган: Асфальт һәм бозлы күзләр

Отпускы вакытында туганнарына авылга кайтты. Шунда ул Илүзәгә очратты. Гүзәл авылның иң чибәр, иң горур кызы иде. Ул техниканың нәрсә икәнен бик яхшы белә, әтисенең "Нива"сын йөртә ала, ә хыялы — зур йөк машинасы категориясен ачу. Аның өчен ир-ат — ул руль артында торырга тиеш.

Илһам Илүзәгә шундук гашыйк булды. Аның туры сүзле булуы, табигатькә якынлыгы, ачык карашлары Илһамның шәһәрчә яшәвеннән арыган җанын ял иттерде. Ул аны кичләрен йолдызларны карарга, басу юлларыннан йөрергә чакырды.

Ләкин Гүзәлнең һәрвакыт бер җитди соравы бар иде:

— Илһам, син шундый зур шәһәрдә үскәнсең, ә нишләп әле һаман "права"ң юк?

— Илүзә, шәһәр үзәгендә машина кирәк түгел. Барысы да кул астында. Мин әлегә дипломга гына игътибар бирдем, — дип җавап бирә иде Илһам, гаепле кеше кебек.

— Булмый торган хәл, — дип көлә иде ул. — Ир-ат, үзе рульдә булмаса, ул нинди ир-ат инде? Син мине ничек йөртәчәксең? Велосипедтамы?

Илһам аңа ничек кенә үзенең хисләренең сафлыгын аңлатырга тырышмасын, Илүзә аның сүзләрен җитдигә алмады.

Бер кичне, аларны авыл читендәге су буенда, җиңел машинада килгән ике егет очратты. Бу егетләр чит авылдан иде, Илүзәгә әледән-әле күз кысып торалар иде. Алар аңа:

— Илүзәгә, утыр безнең янга! Бу җәяүле егет белән нәрсә эшлисең? — дип кычкырдылар.

Илүзәгә Илһамга борылды. Аның күзләрендә ярату урынына чиксез салкынлык һәм мыскыл ялтырады.

— Алар хаклы, Илһам, — диде ул, тавышын көчәйтергә тырышып. — Менә мин синең кебек 25 яшьтә дә рульгә утырмаган ир-ат белән нәрсә эшлим? Авыл җирендә, һәр тишекне белеп, рульдә утыручы кирәк. Син — шәһәр кунагы, син моны аңламыйсың.

Ул, борылып, теге егетләрнең машинасына утырды.

— Сау бул! Син минем хисләремә лаек түгел! — дип кычкырды ул, ишекне шапылдатып ябып.

Машина зур тизлектә китеп барды. Авыл юлларыннан күтәрелгән чаң гына Илһамның йөзенә килеп бәрелде.

Илһам ялгыз калды. Ул аңлады: аның яхшы укуы, киләчәккә планнары, хәтта аның саф мәхәббәте дә бернәрсә дә тормый. Барысы да бер тимер кисәгенә, бер "права" кәгазенә килеп терәлде. Ул шәһәр егете иде, ләкин авыл кызының йөрәген яулар өчен аңа җиңел машина һәм руль кирәк иде. Ул шул кичне авылдан китте. Ул йөрәгендәге җәрәхәтне дә, Илүзәсенең бозлы көлүен дә үзе белән алып китте. Ул тимер атка түгел, ә мәхәббәткә сатылган хисләрнең никадәр авыр булуын аңлады. Шәһәр асфальтында үскән егетнең йөрәге авылның салкын, каты җирендә мәңгегә туңып калды.

Сезнең күңелегезгә бу хикәя хуш килдеме? Илһамның хәзерге тормышы турында дәвам итәргәме?