Укмаш кушамат

Чын дип сөйлиләр, бер авылда шундый мәзәк хәл булган имеш. - Җәйнең матур иртәсендә бер әдәм ишегалдында "кәҗә" матаен көйли, шуңа атланып олы яшьтәге атасы белән бергә урманга печән чабарга барырга җыена икән. Әзерлек эше инде бетеп килә, утырып китәсе генә калган, тик менә бәлә: әдәмнең кече яшьтәге малае матай артына үзе утырмакчы була, урманда нинди каты эш булачагын аңлап бетерми, күрәсең. "Бабай өйдә калсын, аның урынына мин барам!" - дип әйтә ди...

Ә аңа җавап итеп, яңгыравык һәм катгый тавыш белән, өйнең биек күтәрмәсенә менеп баскан әнисе кычкыра:

- Юк, син бармыйсың! Бабаң бара! Бабаң бара!

Малай һаман карыша:

- Мин барам! Мин барам!

- Бабаң бара! Бабаң бара! - ди әнисе инде ничәнче тапкыр, һәм, кызыбрак китепме, үзе дә сизмәстән, "бабаң бара"ны укмаштырып әйтә башлый:

- Бамбара! Бамбара!

- Мин барам! Мин барам! Мин барам!!

- Бамбара! Бамбара! Бамбара!

...Нәкъ шул вакыт урамнан бер карчык үтеп бара икән. Ул, билгеле, тоташ койма артыннан бары биек күтәрмәгә баскан әлеге хатынны күрә. "Берүзе... (дип уйлый инде карчык), нишләп әллә нинди тузга язмаган сүзне кабатлый да кабатлый? "Бамбара, бамбара"... Берәр төрле ырым микән әллә?"

Карчык бу көнне өйдән-өйгә кереп, күргән хикмәте турында хәбәр таратып йөри. Билгеле инде, авылда сәер һәм мәзәк сүзне шунда ук отып та алалар, укмаш телле хатынның үзенә һәм бөтен нәсел-нәсәбенә "Бамбара" дигән кушамат тагып куялар...

Зөбәер Мифтахов